EERSTE INDRUKKEN

Het was in de eerste helft van december 1975 en de redactie van het NOS-kunstprogramma Beeldspraak vergaderde. We waren met een man of tien, want alle disciplines waren nog vertegenwoordigd, toen. "Wie heeft er nog onderwerpen?" vroeg eindredacteur Jan Venema gewoontegetrouw, nadat alle actuele punten waren afgewikkeld.
"Jaaa!", reageerde Gerard Stigter (K. Schippers), "Willem van Althuis". De hier op volgende stilte dwong hem tot een nadere toelichting. In het hem eigen opsommende staccato: "een Fries, een straatmaker die is gaan schilderen, beslist geen naïeve, iemand die zijn eigen weg naar een eigen vorm van abstractie heeft gevonden en die film moet Jonne gaan maken."

Een paar weken later reden Gerard en ik naar de Knipe. "Daar is het, dat laatste huis", zei Gerard. Ik geloof dat ik reageerde met de opmerking dat ik dat maar een knap huis vond voor een straatmaker, -niet vermoedend dat mij een nog veel grotere verrassing te wachten stond.

Hoe lang duurt het openen van een voordeur? Twee seconden? Drie seconden? Mijn tijdsbesef was al in de war omdat het in mijn herinnering een eeuwigheid duurde voordat er op ons aanbellen werd gereageerd. Hoe dan ook, het gezicht van Willem van Althuis zoals hij verscheen in de zich verwijdende deuropening staat nu, 32 jaar later, nog altijd op mijn netvlies gebrand. Ik zag een mate van spanning, ik zag een mate van argwaan, ik zag diep peilende ogen en tegelijkertijd zag ik de kwetsbaarheid van een bijzonder gevoelig mens. Op dat moment wist ik: deze man mag als straatmaker hebben gewerkt, maar hij is nooit straatmaker geweest, want ik zag een kunstenaar. Niet omdat hij er uit zag als een kunstenaar (in tegendeel), maar omdat hij dat van binnen uit uitstraalde.

Eerste indrukken komen soms krachtig aan.
Deze blijkt wel heel diep binnengedrongen te zijn.

Jonne Severijn, scenarioschrijver-regisseur.